Ons eerste doel was om een schoolblokfluit te ontwikkelen die meer kon dan elk bestaand schoolinstrument op de markt. We wilden niet langer plastic blokfluiten accepteren met een ingewikkelde vorm versierd met sierringen. De klassieke houten schoolblokfluiten die je tegenwoordig kunt kopen hebben nog steeds de eenvoudige en sobere vormen die in de jaren zestig en zeventig mogelijk waren dankzij de technische mogelijkheden.
We wilden dat de kinderen een instrument in hun handen konden houden dat net zo aantrekkelijk was als hun leraren.
Het tweede doel was een uitstekende grip. Ook hier namen we de plastic blokfluiten als voorbeeld.
We wilden dat ons instrument uit drie delen zou bestaan. Het moest een eigen voetgedeelte hebben, zodat de toongaten op het voetgedeelte konden worden aangepast aan de lengte van de vingers van de kinderen.
Het derde doel was om de articulatie en modulatie van het geluid te verbeteren. Om dit te bereiken hebben we het instrument uitgerust met een conische windkanaal dat de lucht beter vormgeeft. Dit kenmerk wordt normaal gebruikt in instrumenten vanaf €200.
Wij waren echter van mening dat beginners recht hebben op het best mogelijke geluid.
We wilden in staat zijn om al deze doelen te realiseren voor de normale prijs van een schoolblokfluit van gevestigde werkplaatsen.
Toen we de eerste instrumenten aan bekende docenten presenteerden om te testen, merkten we aan de reacties dat we op de goede weg waren.
Sommige reacties waren uitbundig en moedigden ons aan om door te gaan op de ingeslagen weg en de lat nog hoger te leggen.
- Flautina - met edelsteen - de prinses
- Flautino - zonder edelsteen - de prins,
maar beide instrumenten in een driedelige en een tweedelige versie.
De tweedelige versie - zonder apart voetstuk - werd aangevraagd door de docenten, die vreesden dat het derde deel (de voet) verloren zou kunnen gaan.
Om het concept af te ronden, maakten we een kleine strip die de taak van de verzorgingsinstructies overnam. Omdat mensen tegenwoordig (helaas) steeds minder lezen, leek het ons gepast om kindgerichte plaatjes en weinig woorden te gebruiken.
In het stripverhaal ontdekken Tina en Tino tijdens een nachtelijke wandeling door het kasteel de blokfluit in een kist in de schatkamer.
Hier wordt op subtiele wijze automatisch een waarde aan het instrument toegekend. Wat in de schatkamer wordt bewaard, moet waardevol zijn. Vervolgens nemen de twee het instrument mee de kamer in en spelen er wat op.
Onderweg wordt uitgelegd hoe je het instrument op de juiste manier in elkaar zet, opbergt en behandelt.
De reacties op de strip laten ons zien dat deze ongebruikelijke aanpak de juiste was. Uit feedback weten we dat ouders samen met hun kinderen naar de strip kijken en zo het eerste contact leggen met het verhaal van de kleine fluit voor hun neus.
Welke ervaringen heb jij met het introduceren van schoolfluiten bij je kinderen of leerlingen?